56 - 57 - شب هنگام شكر خدا و صبحگاهان ياد او « يُمسى وَ هَمُّه الشُّكر و يُصْبحُ وَ هَمُّه الذّكر » ترجمه : پرهيزگار روز را شام مىسازد و اهتمام او به شكر است و شب را به روز مىآورد و اهتمامش ذكر و ياد خداوند است . * * * شرح : از ديگر صفات پرهيزگاران شكر و ذكر است ، ذكر براى اين كه خدا متذكر آنها باشد ، و به آنها نعمت دهد ، و شكر براى نعمتهاى داده شده است . ابن ميثم بحرانى در تفسير اين فراز گويد : همّ و تلاش پرهيزگاران در وقت عصر و شامگاه ، شكر خداوند است بر آنچه در روز به آنها روزى داده يا نداده است ( شكر بر داده‌ها و نداده‌ها مىكنند ) . و در وقت صبح ، همّ آنها ذكر و ياد خداوند است ، تا آنها را ياد كرده و روزى دهد ، چه از كمالات نفسانىّ و چه بدنىّ چنان كه خداوند فرموده : فَاذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ « مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم و شكرگزار من باشيد و كفران نورزيد » . « 1 » مرحوم خوئى در شرح خود بعد از آوردن كلمات بحرانى مىگويند : توضيحات بحرانى كافى در رساندن مراد نيست ، و نكته تقييد اهتمام به ذكر را به

--> ( 1 ) . سوره بقره ، آيه 152 . .